1. Preparaty wapienne

To najstarsza i najbardziej tradycyjna grupa środków używanych do ograniczania światła. Przede wszystkim ich plus to nie tylko niska cena, ale też prostota użycia. Jednak mają ograniczoną precyzję działania i większości przypadków nie dają tak pewnego i powtarzalnego efektu jak nowocześniejsze rozwiązania.

Preparaty wapienne sprawdzają się tam, gdzie chodzi o podstawową ochronę obiektu przed nadmiernym nagrzewaniem, a nie zarządzanie światłem. W zasadzie mogą mieć zastosowanie w prostszych systemach uprawy, ale w intensywnej produkcji warzywniczej często okazują się niewystarczające. Oprócz tego mogą występować problemy z nierównomiernością warstwy i mniejszą kontrolą nad efektem końcowym.

2. Preparaty płynne sezonowe

To grupa środków stosowanych powszechnie, gdyż pozwala uzyskać bardziej równomierną warstwę niż preparaty tradycyjne. Dobry i odpowiednio dobrany preparat płynny może skutecznie ograniczać nadmiar światła w okresie najsłoneczniejszego lata i tym samym stabilizować mikroklimat szklarni.

W uprawach warzywniczych jest to często rozwiązanie bazowe. Taki środek jest wybierany wtedy, gdy potrzeba pewnej ochrony przed przegrzewaniem, ale bez zagłębiania się w najbardziej wyspecjalizowane systemy. W pomidorze czy papryce może być tam dobrym wyborem, gdy potrzebne jest umiarkowane cieniowanie, a nie drastyczne ograniczenie światła.

3. Preparaty zmywalne

To bardzo ważna grupa, szczególnie tam, gdzie liczy się elastyka. Preparaty zmywalne pozwalają uzyskać cieniowanie w okresie najbardziej intensywnego nasłonecznienia, ale też umożliwiają odzyskać większy niż się wydaje dostęp do światła po zakończeniu sytuacji kryzysowej.

W praktyce ma to duże znaczenie w uprawach, w których jesienią lub przy mniejszym nasłonecznieniu nie chcemy już silnej warstwy cieniującej. Dla wielu producentów to rozsądne pośrodkowanie, między ochroną roślin latem, a później potrzebą maksymalnego wykorzystania światła. Zatem preparaty zmywalne są brane pod uwagę przy uprawie pomidora i ogórka.

4. Preparaty progresywne

To rozwiązania bardziej zaawansowane, tworzone z myślą o zmiennych warunkach pogodowych. Ich celem nie jest wyłącznie „akcja zabierzmy trochę światła”, ale raczej elastyczna odpowiedź na warunki zewnętrzne. W praktyce oznacza to dopasowywanie ochrony do siły słońca i sytuacji atmosferycznej.

Preparaty progresywne są tam, gdzie zwykły, jednolity kolor może być zbyt ostry w dni bez słońca albo niewystarczający podczas skrajnych upałów. Tego typu środki mają sens w gospodarstwach, które wysoce intensywnie uprawiają i chcą świadomie regulować warunki wzrostu, a nie tylko zabijać światło.

5. Preparaty odbijające promieniowanie cieplne

Nie każdy preparat działa przede wszystkim poprzez samo „przyciemnienie” obiektu. Część środków skupia się bardziej na ograniczeniu energii cieplnej, czyli na mniejszym nagrzewaniu szklarni. To ogromna różnica.

W sytuacji, gdy mamy do czynienia z roślinami wrażliwymi na wysoką temperaturę, takie środki mogą być cenniejsze niż zwykły preparat cieniujący. Ogórek, sałata czy młode rośliny w fazie intensywnego wzrostu nie reagują tylko na zbyt mocne światło, ale przede wszystkim na stres cieplny. Dlatego, w takich sytuacjach preparat odbijający część promieniowania cieplnego, może lepiej stabilizować produkcję niż środek, który po prostu uciąłby światło.

6. Preparaty dyfuzyjne

To jedna z ciekawszych grup środków, gdyż ich funkcja nie kończy się na odbijaniu promieniowania. Preparaty dyfuzyjne działają na rozchodzenie się światła w szklarni. Zamiast skupiać się na punkcie promieniowania, mamy światło bardziej rozproszone, które dociera łagodniej i bardziej równomiernie do większej części roślin.

Dotyczy to szczególnie intensywnych upraw warzyw, gdzie rośliny mają duży zielnik. W pomidorie i ogórku może to być bardziej wyrównane pod względem światła. Dlatego preparaty dyfuzyjne są cenne nie tylko jako ochrona przed nagrzewaniem, ale też jako poprawa jakości środowiska świetlnego w szklarni.